اگر علم در ثريا باشد مرداني از فارس به آن دست مي يابند(پيامبرص)

تيشه به ريشه خود مي زنيم

كويرسبز — Mon, 25 Aug 2008 01:47:00 GMT

شايد اين ما باشيم که داريم مي سوزيم

چند روزي هست که جنگل هاي شمال در حال سوختن هست حتما خبرو شنيديد؛ جنگل گلستان چند روزي است که در آتش مي سوزد و هنوز آتش سوزي ادامه دارد و قسمتهاي زيادي از اين جنگل بي نظير دنيا در آتش سوخته

چه کسي مسئول هست وچه وقت اين آتش پايان مي گيرد خدا مي داند.............

امروز بعد از چند روز آتش سوزي آقايان هنر کردند و يک فروند هليکوپتر براي امداد فرستادند اين در حاليست که در کشورهاي خارجي در صورت وقوع چنين حوادثي تمام قوا و امکانات بسيج مي شوند براي نجات طبيعت و فروندها هليکوپتر براي خاموش کردن اين نوع آتش سوزي ها استفاد مي شود تا در کمترين زمان ممکن آتش سوزي کنترل شود اما مسئولين محيط زيست امروز با کمال افتخار از اعزام اولين هليکوپتر بر فراز جنگل گلستان خبر دادند

نمي دونم چرا انقدر طبيعت براي ما بي ارزشه و کي مي خوايم ارزش اونو درک کنيم؟ چرا انقدر براي مردم و مسئولين ما تمايز بين جنگل و بيابان بي اهميته؟ شايد وقتي که جنگل هايمان تبديل به صحرا و بيابون شدند اونوقت ارزش طبيعت زيبامون رو بدونيم....

مي دونم انقدري ازش حرف زده شده که ديگه گفتنش و يا شنيدنش براي شما تکراري شده اما آيا هميشه اينطور خواهد ماند؟

روزي مي رسه که حرف زدن ازاين چيزها دغدغه اصليمون بشه... روزي که ديگه شمال سرسبزي نداشته باشيم تا مردم خوشگذرانمون هر آخر هفته به اون مراجعه کنند و روزي که بالاخره آقايون از اعراب ياد بگيرند تا براي هر درختشون يک شير آب نصب کنند... براي من افت داره که تمدن رو از اعراب ياد بگيريم اما شايد همين تلنگري باشه براي ما که قدري فکر کنيم که کجا بوديم و کجا ايستاديم؟

اين همون جامعه آرماني آريايي نيست که براي قطع هر درخت حکم اعدام رو صادر مي کرد؟ نه!

اين همون ايراني نيست که اولين کهنسالترين درختش رو در کاشمر پيامبر زرتشت با دستهاي خودش کاشت؟

اصلاً مگه اين همون جامعه اسلاميمون نيست که تو کتاب مقدسشون فرآن به انواع و اقسام درختان و ميوه هاش قسم خورده شده....

و آيا اين من شيعه پيرو جعفري فراموش کرده که امامش شکستن هر شاخه درختي رو برابر با شکستن بال فرشتگان توصيف کرده...(1)

پس چرا جنين......

به کجا مي رويم ما اين چنين تازان.........؟

به خدا که بيبشتر به مغول شباهت داريم تا آريايي و يا اسلامي........(گر چه مغول و اعراب آدم شدن اما ما....)

شنيدم که خانم جوادي درابتداي کارچه قدر از خانم ابتکار انتقاد کرده بود و حتي به حال محيط زيست گريه کرده بود اما تو اينجور آتش سوزي ها هيچ وقت ابراز نظر نکرده....

اونوقت که جنگل هاي بلوط کرمانشاه مي سوخت و به قول حبرنگار 20:30 هيچ کس (هيچ امدادگر و آتش نشاني) جزخود او وجود نداشت، کجا بود اين خانم؟

و شنيدم که براي جنگلهاي نايبند خوزستان گريست که چرا بعد از جنگ هنوز....

اما حالا....

شايد آب ندادن به عمد و خشک کردن تنها باغ انار قم؛ اين نگين کوير درحال حاضر از کوچکترين مسائلي باشه به چشم بياد و يا شايد اصلا به چشم هم نياد وكسي کمترين زحمتي به خودش براي سخن از اون نده....

باغي پر از ياقوت هاي سرخ در دل کوير همچنان سر افراز برپاست و ميوه هايش همچون چراغ هايي مي درخشند و ما براي آنکه آسمان خراشهايي بر جاي آن بکاريم چه راحت آنها را مي خشکانيم.

کاش مي دانستيم که ريشه خود را مي خشکانيم!

(1) حديثي از امام جعفر صادق عليه السلام

دانايي

كويرسبز — Thu, 07 Aug 2008 20:56:00 GMT

هميشه يه آرزو داشتم اون هم دانايي مردم بوده دوست داشتم مردم دانايي داشته باشيم!

كنار خيابون وايساده بودم و دست بلند كرده بودم براي تاكسي؛

- بعد از پل، آقا بعد از پل.........

خيلي وقت بود كه حال خوبي نداشتم بايد مي رفتم دكتر........به هر زوري ك شده بود يه وقت گرفته بودم

خيلي زود از خونه زدم بيرون، درست 4 ساعت قبل، ساعت 2؛ اوج گرما

مادر مي گفت: با اين حال نرو؛ يه وقت وسط راه حالت بد مي شه، فشارت مي ياد پايين، كي به دادت مي رسه.....

- نه! ديگه از اين معده درد لعنتي خسته شدم بايد برم، آخه تا كي درد بكشم؟

وقتي رسيدم سيدخندان ساعت 4 بود درست 2 ساعت زودتر از موعد

اون حوالي پاركي بود و فرهنگسرايي كه هر سه شنبه شب شعري و ....

گفتم ساعتي استراحتي مي كنم و به چند شعري گوش........

داخل پارك كه رفتم خيلي فرق كرده بود در تالار بسته بود و قفلي بر روي اون نقش بسته بود. هنوز شروع نشده بود؛ بايد قدر منتظر مي ماندم.
..............................................

...............................

............

مدتي بعد قفل برداشته شده بود و درب باز............

داخل سالن كه شدم تعجب كردم چند نفري بيشتر نبودند.........

خبري از اون همه جمعيت سالهاي قبل نبود................

آقاي عبداللهي چقدر پير شده بود.....

پرسيدم چرا تعداد انقدر كم هست؟

گفتند: به خاطر گرمي هوا خيلي ها نيومدن!

نشستم و خلوت سالن...

بعد نفرات خوانده شدند و افرادي كه امتناع مي ورزيدند از خواندن....

- شما شعر نمي خوانيد؟

- نه! شعرهام همرام نيست.

ساعتي گذشت؛ از هول و ولاي دير رسيدن بلند شدم و از سالن خارج شدم و بيرون از پارك اون طرف خيابان ايستادم.

- مستقيم

- مستقيم، بعد از پل...

نه خير خبري نيست،اينها كه مي آيند به كجا مي روند؟

گويا جت زير پايشان است و مقصدشان سياره اي ديگر، كه...........

- مستقيم، آقا مستقيم
نه خير، خبري نيست.

عقربه هاي ساعت به تندي حركت مي كردند و انگار نه انگار كه ساعتي زودتر سالن را ترك گفته بودم

دو نفر از بچه ها ي شب شعر‍ِ‍ُ ديدم كه در اين سمت خيابان در كنار من جاي گرفتند اما باز هم....

نهايتا مقصد را به زير پل تغيير داديم، چيزي نگذشت كه.....

بله! سوار شديم (بالاخره يكي نگه داشت؛ يكي از همانها كه فكر مي كرد جت دارد)
مسير كوتاه بود و خيلي زود از بچه ها جدا شديم

زير پل دوباره....

- مستقيم

تعداد ماشين ها زياد بود،(حتي ماشين هاي كه ايستاده بودند) اما چرا؟

پليس از دور با دفترچه جريمه اش ظاهر شد

وظيفه اش را انجام مي داد اما من حال خوشي نداشتم و تحمل اين يكي را نداشتم. نگاه به ساعت انداختم 5 دقيقه بيشتر نمانده بود؛ زمان چه زود مي گذشت و من معطل......

يكي نگه داشت و دو سه نفري سوار شدند و من: مستقيم؟

با فريادي بلند از سمت راننده:بله، بله...

در را باز كردم سوار شوم اما ماشين حركت كرد....

و من ترسان و لرزان با ترديدي..........

خواستم كه منصرف شوم و درب را ببندم اما باز ايستاد دوباره قصد سوار شدن و دوباره حركت نابهنگام ماشين و راننده.......

ديگه نمي خواستم سوار شم، سرم گيج مي رفت، اما و ترديد؛ فكرم كار نمي كرد همه اينها در عرض چند ثانيه....

اما باز نگه داشت و در حاليكه سوار مي شدم باز هم راننده حركت كرد، زمين و آسمان دور سرم مي چرخيد و نور ناخوشايند آفتاب چشمانم را.....قلبم ايستاده بود انگار. (نفهميدم چه جور نشستم)
راننده: بشين ديگه، بابا
اعصابم خرد شده بود: شما نگه مي داري كه من بشينم؟
راننده با فريادي بلند: چي كار كنم، دو ساعته نگه داشتم، نمي شيني كه..... و فرياد و فرياد.

داشتم ديوونه مي شدم

با لحني حاكي از عصبانيت گفتم: بله در حال حركت اما.........

:هيچ فكر جون مسافر نيستيد...

باز هم فرياد و اربده اي ديگر: من كه نمي تونم وايسم افسر جريمه ام كنه....

خونم به جوش اومده بود: به خاطر جريمه افسر بايد مسافرو به كشتن بدي؟

و باز فرياد و اربده و اربده و ناسزا..............................

مسافر صندلي جلويي: صلوات بفرست بابا!(باز هم همان عامي گرايي ها)

(در افكار خود): بله اين صلواتٌ شايد الان بايد براي روح من مي فرستادي + يك فروند فاتحه

- آقا نگه دار، همين جا پياده مي شم.

قدري جلوتر نگه داشت

ص‍َدي نداشتم دويستي رو از كيف در آوردم و تقديم كردم به راننده اربده كش اما به ظاهر متمدن كت شلواري......

داشتم پياده مي شدم كه باز هم.....

خداي من.......

بقيه پول هم كه بخوره تو سرش.........

خدايا ازكدوم درد بكشم، درد خودمٌ فراموش كردم!

نمي دونم چه جوري مطب رو پيدا كردم، كلي گيج زدم واين سمت و اون سمت...

به سختي مطب رو پيدا كردم، ساعت 6:30 مطبم.

ياد حرفهاي لاله اسكندري و رشيد پور و مثلث شيشه اي؛ مردم خوبه كه به هم افتخار كنيم، خوبه كه به ايراني بودنمون و صميميت ايرانيمون افتخار كنيم اما، اما... قبول كنيد كه يك كم زير آب زن شديم.

خانم اسكندري، كدوم صميميت؟ كدوم انسانيت، كدوم مهربوني؟

خانم اسكندري! من كه مي دونم شما روتون نشد بيشتر از اين توي رسانه ملي بگين ( يا واضحتر بگين) اما حتما مي خواستيم بگين:

مردم!

قبول كنيد كه خيلي بي انصاف شديد.

مردم!

قبول كنيد كه خيلي ناكس و بي رحم شديد (البته اين وجه خيلي مودبانه ش)

مردم!

قبول كنيد خيلي......................................................

كدوم ايراني؟ كدوم صميميت و..............

آخه چي از ايراني بودنمون مونده؟
و آقاي رشيد پور با لحني محطاطانه: درسته كه شما مردم ايران خيلي مهمون نوازيد و خوبه كه هميشه به مهمون نواز بودنمون افتخار كنيم و درسته كه ما مردم ايران خيلي صميمي هستيم و مهربون اما ااين باعث نمي شه كه عيبهامونو نگيم و...و...مردم قبول كنيد كه خيلي زير آب شديد...!

آقاي رشيد پور!

ديگه دوران مهمون نوازي گذشت (اگه براي مسافرت به يكي از همين شهرهاي ايران عزيزمون بري مي بيني كه چطور آدمو به سيخ مي كشن)

كدوم مهمون نوازي؟

كدوم انصاف؟

كدوم جوونمردي؟

تراوشات ذهني يك هذيان زده

كويرسبز — Fri, 27 Jun 2008 01:18:00 GMT

سلام!

نمي دونم از كجا شروع كنم و از چي بگم و از چي بنوِِيسم............

خسته ام، خسته از هم دنيا و دلشكسته از همه آدمهاش.....................

از همه اونهايي كه فقط اسم انسان رو يدك مي كشن و قلبشون فقط همون يه تيكه گوشتيه كه گوشه سينه اشون جا گرفته......

ذهنم ياري نمي ده، ديگه نمي دونم درست و نادرست چيه، ديگه واقعا نمي دونم تعريف درستي چيه؟

آيا به راستي مي شه تعريف مطلقي از خوبي و درستي در اين دنياي وارونه داشت؟

ديگه با همه چيز بيگانه ام، ديگه با همه اونهايي كه اسمشون آدمه و ........

ديگه فكر نمي كنم پشيموني و گذشت مكمل هم باشن ، ديگه فكر نمي كنم محبت و قساوت متضاد همند.

اونچه كه مسلمه پشيماني وجود نداره تا نيازي به گذشت داشته باشه و قلبي و جود نداره تا محبتي در اون جاي داشته باشه.............

هيچ چيز سر جاي خودش نيست.

خستـــــــــــــــه ام خستــــــــــــــــــــــــــه !

نمي دونم چرا آزردن انقدر راحته .............

هر چند كه موري به كم آزاري ما نيست، آزار دهد هر كه تواند دل ما را (2)

نمي دونم چرا بدي دامنه اي به اين گستردگي داره و خوبي ................

و خوبي شايد هذياني بيش نيست در تعريف ديگران.........

من كيستم؟ زمردم دنيا رميده اي

چون كوهسار، پاي بدامن كشيده اي

از سوز دل، چو خرمن آتش گرفته اي

وز اشك غم، چو كشتي طوفان رسيده اي(2)

· (1)و (2) شعر ازكتاب سايه عمر؛ مجموعه اشعار رهي معيري

وبلاگ نويسان

كويرسبز — Tue, 13 May 2008 19:42:00 GMT

سلام دوستان

اين بار مي خوام راجع به خودمون (وبلاگ نويسها) بنويسم. حقيقتش اين متن هم انتقاد و توصيه داره و هم گلايه.......

خب البته من كوچيكتر از اونم كه بخوام به شما دوستان فهيم و بزرگوار انتقادي كنم اما خيلي وقته كه دارم رو اين موضوع فكر مي كنم و ديدم گفتنش باعث تعامل بهتر دوستان وبلاگ نويس مي شه ...

يكي از اون نكاتي كه مي خوام بگم و برام خيلي مهمه:

- در خور مطلب بودن كامنت هاست. هميشه دوست داشتم كامنت ها و نظرات دوستان راجع به مطلبم باشه مثل بعضي از دوستان مي يان يه شعر بلند بالاي 10 خط مي نويسن كه هيچ ربطي به موضوع نداره يا چه بدونم راجع به بسيج و حزب الله و امام زمان....يه توصيه نامه بلند مي نويسن كه خيلي وقت ها ربطي به موضوع نداره( البته قصد جسارت و توهين ندارم من خود، عاشق امام زمانم. اما اينها رو مي تونين در يك پست جديد در وبلاگتو به معرض ديد عموم بگذاريد)

يا مثلا خيلي خوبه كه افراد به هم عيد‍ُ تبريك بگن يا حالي از هم بپرسن اما خب بهترين هديه و دوست داشتني ترين هديه شما مي تونه توجه شما نسبت به مطالب وبلاگ باشه كه خب اينو مي شه با يك كامنت در خور مطلب به وبلاگ نويس اعلام كنيد. خصوصا براي من يكي كه ( با 3 هدف: ارتقاء سطح نگارشي و در جريان قرارگرفتن وقايع جامعه و در جريان گذاشتن اونها و همچنين يادگيري مطالب آموزنده از ديگران) پا به جمع دوستان گذاشتم.

نه اشتباه نكنيد! من نمي خوام بگم اين كار اشتباهه؛ اتفاقا از همين جا از همه دوستان كه به هر صورت توجه خودشونو ( چه از طريق تبريك يا تسليت مناسبت ها و چه احوالپرسي ) نشون دادن تشكر مي كنم ولي مي خوام بگم نبايد كامنتها صرفا محدود به اين مطالب بشن.

- همينطور در مورد دوستاني كه راجع به مسائلي از جمله به روز كردن يا نكردن پيام مي گذارن تشكر مي كنم اما پارسي بلاگ امكانات خوبي از جمله دعوت از دوستان و ارسال پيام ها براي دوستان گذاشته، چه خوبه كه نهايت استفاده رو از اين گزينه ها بكنيم. (من تمام پيامهاتون رو چه انتقاد چه احوالپرسي و ...به ديده منت مي گذارم)

راستي! گفتم به روز كردن وبلاگ.......چرا خيلي از دوستان موقع به روز كردن وبلاگشون به ما خبر نمي دن؟ اگر دوستان محبت كنند و خبر بدن؛ خوشحال مي شم سر بزنم ( و مطمئن باشيد كه نه با پا بلكه با سر مي يام)

- البته اين موضوعاتُ به صورت پراكنده و تك تك به بعضي از دوستان گفتم و اونها هم لطف كردند و به خواهش هاي اين حقير جامه عمل پوشاندند اما ديدم كه گفتن اين مطالب به دوستان جديد مي تونه در بهبود و ارتقاء وبلاگ نويسي كمك كنه.

در ضمن اين بگم كه اين مسائل تماميت نداشت (به خصوص در مورد توجه دوستان نسبت به آپديت كوير سبز)

باز هم از تك تك شما دوستان عذر مي خوام اگر جسارت كردم ولي بدونيد كه هر چه گفتم تنها براي بهبود و ارتقاء وضعيت وبلاگ نويسي بود و بس

پيشاپيش از ياري همه شمادوستان ممنونم

درد

كويرسبز — Sun, 27 Apr 2008 17:04:00 GMT

تا حالا شده دردتون بگيره؟

انقدري كه بخوايد فرياد بزنيد...

انقدري كه صداتون به گوش همه مردم دنيا و حتي عرش كبريايي خدا هم برسه...

چيزي كه من شنيدم واقعا درد داشت.

دردي، كه مي خوام امروز ازش براتون حرف بزنم خيلي دور نيست؛ خيلي ازش نمي گذره.....

حتما همتون زمستون امسال و سرماي شديدش رو به خاطر داريد!

اين اتفاق دردناك چند ماه پيش؛ وسطهاي زمستون تو اوج سرما و برودت هوا (همه كه يادتون هست كه چقدر هوا سرد بود؟) در محله ما افتاد كه البته من، خودم شاهد اين موضوع نبودم ولي مستند به صورت نقل قول از يكي از اقوام براتون مي گم.

اين شخص اينطور مي گه :

از سر كلاس بر مي گشتم حدودا ساعت 10،11 صبح بود كه جمعيت زيادي سر چهارراه كنار درختي جمع شده بودند همهمه زيادي به وجود اومده بود. باخودم گفتم يعني چه اتفاقي ممكنه افتاده باشه؟ جلوتر رفتم...

صداي مردمو مي شنيدم كه هر كدوم چيزي مي گفتن:

- لابد بچهء يكي از اين دختر فراري هاست كه دختره براي خلاص شدن از دستش گذاشته و رفته

- مرد! ايمانتو نسوزون؛ تو از كجا مي دوني؟

- پس واسه چي بچه روگذاشته اينجا و رفته؟

- شايد زنه سرپرست نداشته، شايد شوهرش معتاد بوده، شايد وسع مالي براي اداره اين بچه نداشته، شايد اصلا كس ديگه اي بچه اش رو آورده گذاشته اينجا...

- يعني چي؟ يعني حتي نمي تونسته يه لباس تن اين بچه كنه، حتي يه ملحفه يا پارچة كهنه؟؟؟

با نگراني ازلابلاي جمعيت رد شدم و سعي كردم چيزي ببينم...

خداي من چي مي ديدم ؟

يك نوزاد دختر.............................

مشخص بود كه تازه به دنيا اومده بود، هنوز از نافش خون مي اومد؛ انگار تازه نافشو بسته بودن....

مثل بچه هاي تازه به دنيا اومده؛ نحيف،لاغر و با صورتي چروك و سرخ و سفيد....

آه خداي من، نمي دونم چي بگم ؟

اون نوزاد هيچ لباسي به تن نداشت؟ هيچي ؟ حتي يك ملحفه يا يه پارچه كهنه دورش نپيچيده بودند.

هيچچچچچي....... هيچي تنش نبود.

تو اون سرما ...............

خداي من بچه به خودش مي لرزيد ، مشخص بود كه ديگه طاقت نداره، حتي جون نداشت كه ديگه گريه كنه...

چرا،چرا؟

آخه خداااا......

چرا؟

مگه اون بچه چه گناهي كرده بود؟

چرا بايد باهاش اينطور رفتار مي شد؟

حالم بد شد، سردرد و سرگيجه...

يكي فرياد زد:

- تو رو خدا يكي يه چيزي بياره دور اين بچه بپيچه...

يكي از خانمها از پشت جمعيت با پارچه اي به دست ظاهر شد دور بچه رو پيچيد اما......

اما...

اما ديگه....

ديگه...

انگار بچه...............تموم كرد

بچه مرد..

آره بچه.....................................

مرده بود...

آره! مرده بود.

مرده بودددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددد

آخه خدا!

خدا جون، مگه اون بچه چه گناهي داشت كه بايد................

چراااااا؟

اون مسافر كوچولو كه تازه از يه دنياي ديگه قدم به اين دنيا گذاشته بود چه گناهي داشت؟

آخه اون چه مي دونست كه اين دنيا.............

اون، اون چه گناهي داشت؟............................................................................................

........................................

آره! گناه اون اين بود كه ندونسته و نخواسته وارد اين دنياي دون شده بود................

تنها گناه اون همين بود.

و چه زود متوجه گناهش شد!!!

خليج فارس

كويرسبز — Wed, 16 Apr 2008 21:49:00 GMT

غيرت ايراني، نبوغ ايراني

جوان 26 ساله اي بنام پندار يوسفي به واسطه نبوغ و دانشش؛ مسيري را در سايت گوگل ايجاد كرده كه موسسه بين المللي جغرافي را با مشكلات فراواني مواجه كرده است. براي پي بردن به شاهكار اين فرد ايراني و همچنين كمك به تداوم هدفي كه او و همه ايرانيان دارند؛ عبارت ” Arabian gulf “ را در سايت گوگل جستجو كنيد و سه لينك اول پيدا شده را باز كنيد؛ با پيامي روبرو خواهيد شد كه شما را وادار مي كند عبارت ” Persian gulf“ را جستجو كنيد و براي هميشه واژه ساختگي خليج عربي را به قبرستان تاريخ بسپاريد. انجام اين كار از سوي شما اين سه لينك را هميشه در سطر سايت هاي جستجو شده در گوگل قرار خواهد داد.

پدر

كويرسبز — Mon, 31 Mar 2008 03:35:00 GMT

پدر

مي خواهم امروز از تو سخن بگويم تو كه هرگز غرورت را مضحكه دست سختيها و ناآلامي ها نكردي و تو كه آرزوهايت را هر چند دوست داشتني ناديده انگاشتي و تو كه آلام و دردهايت را هر چند سخت در قلبت مدفون كردي؛

تو را مي گويم پدر، تو را كه در برابر امواج سخت طوفان سينه سپر كردي تا

كشتي زندگاني ات مصون بماند.

تو را مي گويم كه همچون باغباني هر روز و هر شب، لحظه به لحظه نگران در امان ماندن نونهالانت بودي.

و هر چند دستانت رنجور و خسته اما هميشه در تداوم آسايشي از بهترين براي فرزندانت بودي.

و شانه هايت هر چند آرام حتي در سكوت و خلوت نلرزيد.

و پاهايت هر چند كم رمق؛ در تكاپوي زندگاني لحظه اي نايستاد.

دوستت دارم پدر

- كاش مي شد آرزوهايت را تحقق بخشم و نگاهت را وسعت؛

تا شاهد باشي به ثمر رسيدن زحماتت را و شكوفايي و بهار آرزوهايت را

و فخر فروشي بر آن، بر مشقاتت

- كاش مي شد آرزوهايت را رونق بخشم و برق خوشحالي را در چشمانت نظاره گر باشم

اما افسوس! پدر كه تو را چيزي جز رنج از من نرسيد و مرا چيزي جز ناكامي از تلاشهايم

خداوندا تو را به عرق هاي مقدس جبين پدرم قسم!

كه رنج ها و تلاشهايم را بي ثمر نكن و نفس هاي پدر را جان ده تا روزي ببيند به بار نشستن نهالش را

خداوندا تو را بر هستي ات قسم !

كه غرور پدر را حفظ كن در برابر ديدگان همه

آه! اي خدا كسي او را رنجانده آيا؟

يا كه غرورش را شكسته تكه تكه بر زمينُ وانهاده....

چه كسي چنين بي محابا بر تو تازيده؟

چه كسي تو را آزرده و قامتت خم نموده؟

چه كسي تو را نا اميد از آرزوهايت ساخته؟

پدر جان چه كسي بر تو چنين جسارت كرده؟

لعنت و نفرين بر او

تمام ننگهاي عالم بر او

كه چنين بي محابا بر پدر تاخته

نا اميد مباش پدر كه فرزندت از تلاش ننشيند و آرام نگيرد از تلاطم

و تنها نگذارد تو را تا كه نكند وانهي ما را

تكه تكه هاي غرورت را جمع مي كنم و بر ديده منت مي نهم

و در كارخانه وجود بدان الماس فخر مي سازم و بر تاج سر مي نهم و بر عالم فخر مي فروشم...

و هرگز نمي گذارم كه در وانفساي غربت زندگاني تنها بماني

و در آماج زهر گستاخان بي كس بماني

پدرجان!

غرورت را دوست مي دارم

و تو را آنگونه كه هستي عزيز مي دارم.

و تو را حتي با لغزشهايت دوست مي دارم و مي پرستم.

پاره پاره هاي دانشمندان ايران

كويرسبز — Sat, 22 Dec 2007 14:41:00 GMT

اوايل امسال بود كه همه خبر ثبت بين المللي مولانا به عنوان شاعر تركيه اي شنيديم در حاليكه همه آثار اين شاعر و عارف ايراني به زبان فارسي بوده و هست و حتي يك بيت هم شعر تركي نگفته تا اونجا كه مي گن اون بزرگوار در تمام عمرش به غير از فارسي به هيچ زبان ديگه اي صحبت نكرده.

حالا تركيه اي ها تمام اشعار مولانا رو به زبان تركي ترجمه و در تمام دنيا منتشر كردن و با تلاش زياد سعي كردن اسم اون رو به نام خودشون ثبت كردن كه البته موفق هم شدن.

تركها تونستن با آوردن اين دليل كه مولانا از خوبي و صلح و دوستي حرف زده و دنياي امروز نيازمند به اين مضامين هست اون رو جهاني كنن و حتي امسالو سال مولانا (در كل جهان )بنامند كه صد آفرين به اين همه تلاش و نتيجه مثبت(مباركشون باشه) الحق و الانصاف كه خوب كارشونو انجام دادن.

راستي چند وقت پيش در جشنواره بزرگداشت مولانا در قونيه كه تقريبا از همه جاي دنيا ميهمان داشت افغانها هم حضور پيدا كردند و ابياتي از مولانا رو خوندن‏‏؛ اونها هم تونستن سهم خوشون رو ثابت كنن چون مولانا رو افغاني مي دونن.

حالا اين سوال پيش مي ياد كه ما به عنوان ايراني چه قدر سهم از مولانا داريم، ولي وقعا ما چقدر در اثبات اين موضوع تلاش كرديم.... يا چقدر براي شناسوندن مولانا همت كرديم، حالا از نقش مسئولين و غيره مي گذريم چون اصلا قصد نداريم موضوع رو سياسي كنيم ولي آيا مي تونيم از نقش تك تك اقشار جامعه بگذريم؛ آيا مي شه از نقشي كه كارگردان ها و هنرمندها مي تونستن در اين موضوع داشته باشن بگذريم؟ آيا مي تونيم از نقش فرهنگي هاي جامعه بگذريم؟

چرا بايد يك كارگردان هندي همت كنه و سريال زندگي مولانا رو بسازه ؟

و يا چرا بايد بعد از اين همه مدت تازه ما به فكر ساختن موسيقي يا سمفوني يا برگزاري اركستر براي مولانا باشيم؟

يا اصلا‍ً چرا بايد بعد از اين همه مدت شاهد حجم مقالات موضوعي مولانا باشيم؟

ويا چرا حتي اسم مولانا در اين چند سال اخير بيشتر بيشتر به گوش مي رسه؟

آيا تا قبل از اون مولانا متعل به ما نبود؟

مولانا كه با نوشتن تمام اشعارش به فارسي سهم خودش رو از ايراني بودنش ثابت كرد ....

پس ما چي...

ما كجاي اين ماجراييم؟

مسلماّ هر فرد ايراني وظيفه اي داره، وظيفه من ايراني نوعي چيه؟

وقتي كه شروع كردم نمي خواستم انقدر راجع به مولانا بنويسم اما باور كنيد ناخودآگاه به اين سمت كشيده شدم؛ انگار يه چيزي نگذاشت تا مطلب كوتاهتر از اين بشه.

شايد بهتره حالا سراغ ابوسعيد ابوالخير و فارابي و ابوعلي سينا بريم...

چندوقت پيش بود كه نجف زاده خبرنگار 20:30 با همون بيان شيواي هميشگيش خبر از رفتن گروهي از

قزاقستان به سوريه براي ترميم مقبره فارابي داد...

و هنوز چند روزي از دادن اين خبر نگذشته بود كه .... قزاقستان اعلام كرد فارابي از دانشمندان اين كشور هست!!!

بعد از چند وقت هم دوباره خبري پخش شد مبني بر اينكه تركمنستان در برنامه اي ( تلويزيون ملي تركمنستان )اعلام كرده كه ابوسعيد ابوالخير شاعر تركمنستاني مي باشد!!! (جلّ الخالق)

حالا اينو بشنويد:

جالبتر از همه اينكه (نه،نه! اصلاح مي كنم دردناك تر از همه): چند وقت پيش امارات دانشمند بنام ايراني ابوعلي سينا رو دانشمند اماراتي خوانده.....

حالا چند وقت ديگه منتظر خبر هاي تازه تري هم باشيد مثلا شايد عراقي ها ادعا كنن خيام شاعر و دانشمند عراقي است و ...

اصلا كسي چه مي دونه شايد چند وقت ديگه خودمون هم باور كنيم كه اينها ايراني نيستند....

به اميد اينكه هرگز هويتمون رو از ياد نبريم.....

خدايا كمك كن

آغاز راه

كويرسبز — Mon, 26 Nov 2007 11:20:00 GMT

سلام!

نمي دونم كه از كجا شروع كنم و چي بگم، فقط خيلي خوشحالم كه دوباره مي نويسم هر چي باشه از دست اون مزاحم كه باعث شد من سه سال پيش وبلاگم رو ببندم خلاص شدم و حالا دوباره مي تونم لذت نوشتنو در محيط وبلاگ تجربه كنم

مي دونم كه در ابتداي راهم و هنوز قلمم مي لنگه اما دوست دارم بنويسم هر چند دست و پا شكسته از همه اون چيزهايي كه دوست دارم يا حتي همه اون چيزهايي كه آزارم مي ده

شايد اين تمرين خوبي براي نوشتن باشه و شروعي براي پايان بيگانگي من با قلم